سینمای ایران نیازمند بازنگری جدی/ فیلم نامه‌های خوب به تعداد انگشتان دست است
سینمای ایران نیازمند بازنگری جدی/ فیلم نامه‌های خوب به تعداد انگشتان دست است

مهدی کریمی تفرشی- تهیه کننده سینما و عضو هیات مدیره جامعه تهیه‌کنندگان سینمای ایران

سینمای ایران به‌‌رغم ضعف‌های تکنیکی و ساختاری، در اندیشه، بینش و تفکر سرآمد تفکرات غربی است. آنچه سینمای ایران را از سایر سینماهای جهان متمایز و فاخر کرده است حاصل نقش تفکر و جهان‌بینی سینمای ایران است. اما چرا این هنر بی‌بدیل هنوز به جایگاه قابل قبولی در میان مخاطبان دست نیافته است؟

بودجه‌های بالا براي ساخت فيلم‌های به اصلاح فاخر، چند سالي است كه در سينمای ايران مرسوم شده و معمولا دو سه سال يك بار و گاه در فاصله‌ای كمتر، فيلم‌هايی با اين بودجه توليد مي‌شوند. در حالی که از میان آنها کمتر فیلمی است که انتظارات منتقدین و مخاطبان را برآورده سازد.

افزایش بی‌ضابطه دستمزد بازیگران تا گران شدن تجهیزات و دستمزد عوامل فیلم از دلایل بالا رفتن بودجه ساخت فیلم‌ها در سینماست. اما مسئله اینجاست که با وجود بالا رفتن هزینه‌های تولید میزان مخاطبان روزانه سینما کاهش یافته است.

عوامل متعددی در این اتفاق نقش دارند اما در این میان تهیه کننده یکی از کلیدی ترین نقش ها را بر عهده دارد. چرا که تهیه کنندگی یک هنر است و تهیه کننده باید بتواند فیلم را از مرحله تولید تا روی پرده سینما به گونه‌ای مدیریت و هدایت کند که رابطه معناداری بین هزینه‌های تولید و فروش و استقبال از فیلم برقرار باشد.

فیملنامه یکی از عناصر اصلی در میزان اقبال از یک فیلم محسوب می‌شود و متاسفانه فیلم نامه‌های خوب و حرفه‌ای در سینمای امروز به تعداد انگشتان دست شده‌اند. به همین دلیل است که گاه علیرغم استفاده از عوامل بسیار حرفه‌ای و بازیگران درجه یک، فیلم فروش خوبی ندارد و مورد استقبال واقع نمی‌شود.

فیلمسازان باید در هر ژانری که فیلم می‌سازند، فیلمنامه را در اولویت اول کار خود قرار دهند‌. ضمن اینکه فیلمنامه نویسی باید به عنوان یک شغل حرفه‌ای به رسمیت شناخته شده و فیلم‌نامه نویس باید امنیت شغلی داشته باشد. شرایط روحی و فکری فیلمنامه نویس در اثری که خلق می‌کند بسیار مهم و تاثیرگذار است.

امروزه بیش از هر زمان دیگری باید به شعور و فهم عمیق مخاطب احترام گذاشت چرا که درک مخاطبان نسبت به گذشته ارتقاء محسوسی یافته و انتظارات مخاطبان از یک فیلم خوب بالا رفته است.
ضمن اینکه هر فیلمنامه‌ای جنس بازی خاصی را می‌طلبد که حتما کارگردان و تهیه کننده در انتخاب بازیگر باید به این نکته توجه کنند. متاسفانه در بسیاری از مواقع انتخاب بازیگر نه بر اساس فیلمنامه بلکه برای تجاری سازی و فروش بیشتر انجام شده است.
بسیاری از فیلم‌های سینمایی خوبی هم که ساخته می شود به دلایل متعددی ممکن است هرگز به اکران عمومی نرسند. به دلیل کمبود سالن‌های سینما در ایران، بسیاری از فیلم‌هایی که ساخته می‌شوند، به اکران نمی‌رسند، یا چندین سال پس از ساخته‌شدن به نمایش عمومی در می‌آیند.
البته این نکته را نیز نباید نادیده گرفت که شاید یکی از دلایل نبود مخاطب در سینماها، نداشتن تبلیغات کافی است. تبلیغات محیطی و استفاده از ظرفیت شبکه‌های تلویزیونی در جذب مخاطب می‌تواند به رونق دوباره گیشه کمک کند.
رونق هنر هفتم دلسوزی و تدبیری دو چندان می طلبد و یک بازنگری عمیق به آنچه در طول این سالها بر سینمای ایران گذشته شاید بتواند دریچه های تازه ای به روی این صنعت ارزشمند بگشاید.